Podczas warsztatów „Tkając Pokolenia” zatrzymaliśmy się, by przyjrzeć się temu, co otrzymujemy od tych, którzy byli przed nami — od kobiet i mężczyzn, od naszych rodzin, przodków i miejsc, z których wyrastamy.

Tym razem wspólnie tkaliśmy wątek własnego potencjału — tego, co w nas jest, co otrzymaliśmy, co chcemy rozwijać i pielęgnować, aby mogło wzrastać.

Inspirując się naturą, tradycją tkania i opowieściami o przekazywaniu wiedzy między pokoleniami, uczestnicy tworzyli własne tekstylne opowieści. Każdy splot stawał się przestrzenią do refleksji nad tym, co chcemy zachować, co przekształcić, a co świadomie

przekazać dalej.

Tkanie stało się metaforą ciągłości, ale także możliwości transformacji. Otrzymujemy nici z wcześniejszych pokoleń, lecz nie jesteśmy zobowiązani powtarzać ich wzoru. Możemy dodać własny kolor, własny ścieg, własną historię.

Działanie artystyczne pozwala czasem dotknąć tego, czego trudno wyrazić słowami. Poprzez materiał, kolor, splot i gest możemy przyjrzeć się temu, co dla nas ważne, odkrywać własne zasoby i nadawać znaczenie osobistym doświadczeniom.

Bo każda i każdy z nas otrzymuje jakieś nici. To, co z nich utkamy, jest już częścią naszej własnej historii.